Van Kos naar Teheran


Video's
Slideshows

Zoom in voor meer details.

Het globale plan: Van Kos naar Teheran

Kos


Eerst willen we op Kos een paar dagen fietsen voordat we met het veer oversteken naar het Turkse Bodrum.

Turkije


Vanaf Bodrum willen we meteen weer het veer nemen naar Datça. Daarvandaan naar Marmaris en langs de kust naar Antalya. Dan richting Cappadocië en via Erzurum naar Iran.

Iran


Vanaf de grens zullen we redelijk rechtoe rechtaan naar Teheran fietsen.

Kefalos (Kos, Griekenland)

17 juni 2016 Gisteren met Edith's ouders om 3:30 uit bed, fietsen op de auto en meteen naar Eindhoven Airport om vandaar te vertrekken naar Kos. Dat was een kort nachtje! Vlucht ging voorspoedig en ook de fietsen zijn goed aangekomen. Van het vliegveld was het een klein stukje fietsen naar het appartementje (15 Km). Het was heerlijk om weer op de fietsen te zitten, we verheugen ons erop om weer kilometers te gaan maken.

We blijven hier een paar nachten om even bij te komen van alle drukte in Nederland, de vlucht en om te acclimatiseren. Het is goed warm hier (30 graden) en in Turkije wordt het straks nog warmer. De eerste tzatziki en gyros is al gegeten!

Groetjes, H.

Gölhisar (Turkije)

8 juli 2016 Het was de bedoeling dat we vanuit Bodrum het veer zouden nemen naar Datça. Dat is niet gelukt: dat veer gaat op het moment niet, er zijn problemen met de vergunningen. We moesten dus een andere route bedenken. Daarnaast was de voeding van onze laptop stuk en wilde ik een Turkse pre-paid telefoon kaart. Alle reden om rustig te acclimatiseren in een hotel in Bodrum. Voeding en pre-paid kaart waren snel geregeld. Dat wil zeggen, binnen twee dagen.

Tijdens een fietsritje vanuit het hotel hebben we een lekke band gehad. Leerpunt was dat het goed is om fietsventielen niet te schuin uit je velg te laten komen, dat veroorzaakte bij mij een scheur in de binnenband bij het ventiel. En het is ook niet handig om te gaan fietsen en je plakspullen niet mee te nemen... We hebben meteen maar alle ventielen nagelopen en de ringetjes bij de velgen aangedraaid. Tijdens het teruglopen naar het hotel kwamen we Halil en Aslan tegen die ons stoelen, thee en sigaretten aanboden. Het was erg fijn om even opgevangen te worden. Een lekke band is 1 ding, 4 km terug moeten lopen is een ander ding, maar dat allemaal bij 34 graden en met heuvels is best heavy. Halil nodigde ons uit om de volgende dag langs te komen in zijn telefoon winkel. En daar werden we spontaan uitgenodigd om samen met zijn gezin en andere familieleden te gaan picknicken 20 km verderop in een baai. Dat was top: allemaal erg aardige mensen. Halils schoonbroer had zelf vis gevangen en die werden op de BBQ gelegd.

Ander materiaal ongemak (naast de kapotte voeding) was dat er spontaan een paar schroeven uit onze fietstassen zijn verdwenen. Zoveel off-the-road zijn we nu ook weer niet geweest, dus dit zagen we niet aankomen. We hebben maar gauw alle schroeven nagelopen en dat was nodig ook: er waren er veel los. Fietstas schroeven nemen we voortaan mee in de elke-500-kilometer routine om alle schroeven van de fiets na te lopen/vast te draaien. En om ook nog terug te komen op de pre-paid kaart: die was op zich snel geregeld. Onhandig was wel weer dat deze, misschien door de bomaanslag in Istanbul, het na een week niet meer deed. Het koste ook weer een paar dagen om dat te verhelpen. O ja: en de GPS van Edith weigerde dienst na een kaart update. Kostte ook weer een paar dagen.

Vanuit Bodrum zijn we naar Marmaris gefiets. Het was erg heet dus we hebben het rustig aan gedaan. Het fietsen zelf was heerlijk, kleine weggetjes door mooie natuur. Ik zweet zoveel dat er veel zout in mijn kleren gaat zitten. Dat heeft als consequentie dat de kleding in de avond niet droog wordt, klammig blijft. Bij het wildkamperen ben ik dus zo door mijn kleren heen.

Vanuit Marmaris konden we ook al niet de route fietsen die we hadden gepland. Er blijkt een Marine basis te zijn waar je niet eens in de buurt mag komen. Dat betekende wel dat we een heel stuk terug konden fietsen EN met een enorme omweg richting Dalyan moesten fietsen. (Zie Google maps kaart hierboven, even goed inzoomen.) Erg mooie omgeving, dat dan weer wel. Goed te fietsen ook, weinig zware hellingen. In twee dagen van +/- 60 km waren we in Dalyan. Camping bleek tweemaal zo duur geworden te zijn en weinig pittoresk. Voor een paar euro meer hebben we een hotel met zwembad, airco en ontbijtbuffet geregeld...

In Dalyan hebben we de toerist uitgehangen door een boottrip te maken. Kliederen met modder, krab eten op de boot, waterschildpadden en ook nog cultuur! Het was een heel geslaagde dag!

De afgelopen dagen hebben we in de bergen gefietst. Wat een zaligheid zeg! De temperatuur komt overdag slechts net boven de 30 graden uit en 's nachts is het een graad of 17. De uitzichten zijn ook een stuk mooier dan aan de kust. Onderweg komen we veel, enorm aardige mensen tegen die ons graag wat meegeven: tomaten, abrikozen, appeltjes, koel water, verfrissingsdoekjes, koekjes, etc.
Hartverwarmend!

Groetjes, H.

De eerste Kos en Turkije foto's!

16 juni 2016 - 7 juli 2016 Slideshow

Nog meer Turkije foto's

9 juli 2016 - 3 augustus 2016 Slideshow

Kars (Turkije)

16 augustus 2016 Hoog tijd weer voor een blog en wat foto's! We vervelen ons sowieso niet zo gauw, maar ook afgelopen weken was elke week weer een avontuur. Na Gölhisar kwamen we al snel bij een mooi gebied met allerlei grote en kleine meren. Bij het eerste meer vonden we een eenzame boom waar we, ondanks het feit dat we heel weinig eten en drinken bij ons hadden, meteen twee nachten hebben doorgebracht. Wat een rust!

Onderweg naar Konya kwamen we een rustig plekje tegen waar we een welverdiende siesta hielden. En het beviel daar zo goed dat we besloten om er te blijven slapen. Yacup Adak, een lokale boer, had ons al thee en komkommers gebracht en hij had in de gaten dat we bleven hangen en zouden blijven slapen. Hij nodigde ons uit om bij hem thuis te slapen en na een kort telefoon gesprekje met zijn zoon in Antalya, die goed Engels spreekt, zijn we op zijn uitnodiging ingegaan. Na een uitgebreide rondleiding door zijn groente- en fruittuin hebben we heerlijk gegeten en geslapen bij hem.

In Konya hebben we onze eerste "Warm Showers" adres gehad: mensen/gezinnen die een gratis overnachting aanbieden aan wereldfietsers. We kregen van Mehmet, onze gastheer, een grote, eigen kamer in zijn ruime appartement. Mehmet was druk met zijn werk, die hebben we niet veel gezien. De couppoging maakt dat bedrijven opeens tegen een heel stroperige overheid aanlopen, banken de geldkraan meteen dichtdraaien en de douane even met andere zaken bezig is! Als je bedrijf voor het grote deel zaken doet met buitenlandse klanten, heb je naast het bizare feit dat een stuk van het leger in je land opeens raar doet, ook dus meteen te maken met allerlei praktische problemen. We hadden het rijk voor ons alleen in het grote appartement. Heel luxe!

In Konya zijn we ook voor het eerst volledig ingepakte vrouwen tegengekomen. Geen kijkgaten of masker, maar het hoofd geheel omwikkeld met doek. Geheel in het zwart en ook zwarte handschoenen aan. Dat had ik nog nooit eerder gezien, had het ook niet verwacht en het was een vreemde, surrealistische gewaarwording.

Na Konya zijn we naar een zoutmeer gefietst. Deze stond voor een groot deel droog. Het was erg mooi om daar ook een overnachting te doen. We hebben daar (tot nu toe) de mooiste zonsopgang foto's gemaakt. Na onze overnachting waren we door ons water heen, de weg naar de beschaafde wereld was lang en erg heet en gedeeltelijk off-road. Het kwam dus ook wel heel erg mooi uit dat we, bij het allereerste huis wat we tegenkwamen, door Tahsin Cilek (toevalig burgemeester van Yeşiltepe) en zijn gezin werden uitgenodigd voor de lunch. Man o man, wat een gastvrij onthaal en wat een gezelligheid!

Om een kloof in te kunnen fietsen via een behoorlijk lastig begaanbaar pad, water te moeten doorkruisen, maar dan de kloof ook helemaal voor jezelf te hebben is een groot voorrecht. Sterrenhemel, beekje, kampvuur, enkel natuurgeluiden. Heerlijk!

Capadocia is toeristisch, maar het landschap is dan ook erg mooi. Daarnaast is er in de omgeving een hoop te zien, daarom hebben we er een auto gehuurd.

De hete luchtballonnen gaan elke dag de lucht in. We zijn voordat het licht werd al richting een uitkijkpunt gegaan. Ik vond het een mooi gezicht om in het donker de vlammenwerpers aan het werk te zien.

Vanuit Capadocia zijn we naar Aksaray gefietst. Een grote plaats waar we, voor ons onverwacht, een hoop Nederlanders van Turkse komaf tegenkwamen. Mensen die op bezoek waren bij ouders of andere familie. Het was leuk om Nederlands te kunnen praten en ervaringen uit te wisselen.

In Kayseri hebben we de trein naar Erzurum genomen. We mogen maximaal 90 dagen in Turkije blijven en in Erzurum zit een Iraans consulaat waar we visa zaken kunnen regelen. Het treinkaartje was trouwens goedkoop: 800 kilometer voor EUR 10,- de man. Goede deal.

De hartelijkheid van de Turken blijft nog steeds verbazen. Een man op een motor die even stopt om wat net geplukte kikkererwt takken te overhandigen. Een jong stel wat met de auto heel even naast ons komt rijden en snel een handvol kersen afgeeft. Enes Orak, een Rotterdammer met Turkse ouders, die we in Aksaray tegenkomen vlak voordat we de rekening van ons restaurant willen betalen en toch echt onze rekening wil betalen. En zo gaat het maar door...

Groetjes, H.

Doğubeyazit (Turkije)

4 september 2016 Aangekomen in Erzurum zijn we langs het Iraanse Consulaat daar gegaan. We kregen te horen dat we een Letter of Invitation moesten regelen bij een Iraans reisbureau. Via internet hebben we contact gezocht met een Iraans reisbureau en een Letter of Invitation aangevraagd. Wachttijd daarvoor is 10 dagen, die wilden we niet in Erzurum doorbrengen dus zijn we doorgefietst richting de Iraanse grens met om te beginnen als eerste bestemming Sarikamiş (een stadje in een wintersport gebied) en daana de middelgrote stad Kars.

In de buurt van Sarikamiş hebben we vijf dagen in het bos gekampeerd. Het is een mooie omgeving met (door de hoogte) vooral 's nachts een aangename temperatuur. We hadden een heerlijke plek waar we makkelijk een hangmat op konden hangen, kampvuur konden maken, naar de vallende sterren kijken (augustus: de Perseïden!) en boodschappen halen was ook goed te doen.

Vanuit Kars hebben we een excursie gedaan naar Ani: een verzameling Armeense ruines, voorheen een dorp. Dat was erg fraai, er staan daar nog een paar redelijk goed bewaarde gebouwen overeind. Het was ook interessant hoe de kloof daar de grens vormt tussen Turkije en Armenië. De Russen zijn de baas in Armenië en hebben grote kampen en uitkijktorens aan de Armeense grens neergezet en het landschap hier en daar, ter verbetering van de verdediging, aangepast: bergtoppen weggehaald en hellingen moelijker begaanbaar gemaakt. (Voor een goede gids: mail Celil.)

Na Kars en Ani zijn we wel in een ander soort Turkije terecht gekomen: het percentage onvriendelijke/onbeschofte mensen begon opeens fors te stijgen!

De andere kant van Turkije, de kant die we tot nu toe gezien hebben en die volgens ons het grootste gedeelte van Turkije beslaat, zien we gelukkig ook nog steeds.

Vanuit Doğubeyazit zijn we na 2 weken met de bus op en neer naar Erzurum gegaan om ons visum op te halen. Dat liep allemaal van een leien dakje. En ook goed om weer even in het ons vertrouwde, volledig "warme" Turkije te zijn.

We hebben onze ervaringen in Doğubeyazit in Erzurum gespiegeld: men herkende het zeker, maar men kon het verder ook niet duiden.

Zo aan het einde van het Turkije gedeelte van de reis en ook andere (vakantie) ervaringen daarin meenemend, ben ik op een aardige lijst gekomen met wat er mis kan gaan als je ergens vraagt of er een douche is en men daarop met ja antwoord:

Als je in de douche je kleren aan het wassen bent en het lukt maar niet om de kleren goed uit te spoelen: misschien is het water wel vies... Kortom, je kunt heel blij worden van een straaltje schoon, warm water.

Zometeen vertrekken we naar Iran, we verheugen ons er enorm op. We hebben besloten om, zodra dat kan, twee dagen te acclimatiseren. Even het land op ons in laten werken. We zullen al snel weer bergen tegenkomen en dat moet het tussen de oren niet al te onrustig zijn!

Groetjes, H.

Laatste Turkije foto's

4 augustus 2016 - 1 september 2016 Slideshow

Beauty & Beast herinneringen aan Turkije (Ramsar)

11 oktober 2016 Ik wil jullie graag deelgenoot maken van een aantal van mijn bijzondere herinneringen aan Turkije:

Beauty herinneringen

Beast herinneringen

xxx Edith

Khalkhal (Iran)

23 september 2016 Bij de grens Turkije/Iran stond een file van vrachtwagens van 7 km. En er zat weinig beweging in! De weinige personenauto's die we zagen werden aan de Iranese kant zeer grondig gecontroleerd: alle bagage moest er uit en alle hoeken en gaten van de auto werden geinspecteerd. Voor ons was het erg eenvoudig: stempel halen bij de Turkse grens als bewijs dat we het land uit waren gegaan, tussen de twee grenzen heeft Edith wat andere kleren aangetrokken en aan de Iraanse grens volgde er een paspoort controle om te checken of ons visum in orde was. Bij de slagboom moesten we 1 fietstas open maken, maar er hoefde niets uit de tas gehaald te worden. Appeltje, eitje!

Zodra we de slagboom door waren, werden we meteen belaagd door geldwisselaars. Geld wisselen in Iran doe je op straat: je krijgt daar meer geld voor je Euro dan de officiele wisselkoers. We zijn er allemaal maar snel voorbij gereden om wat verderop bij een prive persoon (die ons ook vroeg of we wilden wisselen) een klein bedragje te wisselen tegen een, naar ons idee, mooie koers. Het kleinste briefje hier is 1.000 Rial. Maar er zijn ook briefjes van 1.000.000 Rial, een kleine 26 Euro. Je bent al gauw miljardair hier. Wat praten over geld hier ook ingewikkeld maakt, naast de hoeveelheid nullen, is dat men praat in Toman. 10 Rial is 1 Toman. Voor een Iranees is het duidelijk wanneer een bedrag in Toman is en wanneer in Rial, maar voor ons zeker niet. Als je daarnaast ervaart dat het niveau Engels dusdanig is dat men bijvoorbeeld "hundred" en "thousand" door elkaar haalt, weet je zeker dat je op moet letten.

In Maku, niet zo heel ver van de grens, hebben we meteen een paar nachten in een hotelletje gezeten om te wennen aan het nieuwe land: taal, eten, winkels, geld, omgangsvormen, kleding, etc. Deze tip hadden we ooit ergens gelezen en dat is een goede tip. Een ander land is even wennen, er zijn veel subtiele (en minder subtiele) verschillen en meteen op de fiets doorreizen is niet zo'n goed idee.

Vanuit Maku zijn we door een kloof langs de Azerbeidzjaanse grens gefietst. Erg mooie omgeving, er mag helaas formeel niet gefotografeerd en gefilmd worden. Er loopt water door de kloof en de grens wordt aan beide kanten met hekken en legerposten goed bewaakt. Op dit traject konden we meteen goed kennismaken met het feit dat Iraniers dol zijn op toeristen en graag met jou even een selfie maken. Ze laten je graag stoppen. Zo graag en dwingend soms dat je, als je niet uitkijkt, niet aan fietsen toekomt.

De kloof eindigde voor ons in het grensplaatsje Jolfa. Met Saber zijn we naar een klooster in de buurt geweest en hij heeft ons ook geholpen met het kopen van een treinkaartje naar Trabiz. We wilden dat traject over een drukke weg niet met de fiets doen. Het kopen van een treinkaartje verloopt heel anders dan wat we in Nederland gewoon zijn. De dag voor vertrek kregen we, na eerst drie kwartier in de rij te hebben gestaan omdat er nog 3 (!) mensen waren die een kaartje wilden kopen, te horen dat we wat later terug moesten komen. Na nogmaals drie kwartier wachten kregen we te horen dat we een kaartje in de trein moesten kopen. Dit omdat de vertrekdag een feestdag was, er wel een trein ging, maar deze formeel niet in Trabiz stopte, maar dat wel deed... Op de vertrekdag zelf werden we in de trein met onverwacht hoge kosten voor de fietsen geconfronteerd, maar dat hebben we terug weten te managen naar de helft van het gevraagde bedrag...

In Trabiz is midden in de stad een bewaakt terrein waar je je tent kunt opzetten. Daar hebben we diverse andere reizigers ontmoet: Roel en Suus met de auto onderweg van Zuid-Afrika naar Nederland, Jacob en Ernest op de fiets onderweg van Duitsland naar Vietnam en Till und Philomena op de motor onderweg naar de Filipijnen. Het was erg leuk om met hun ervaringen uit te wisselen. Ook hier was de druk groot van mensen die met je op de foto willen of een praatje willen maken. Lezen, koken, fiets onderhoud, tanden poetsen, naar de wc lopen: de kans is groot dat er iemand naar je toe komt en een praatje met je wil maken, een foto wil maken of je uitnodigt voor thee/lunch/diner/overnachting. Er komen dan gerust meerdere mensen bij staan. De gemiddelde intimiteitscirkel bij mensen van hetzelfde geslacht is 25 centimeter, dat is wel even wennen.

Vanuit Tabriz zijn we richting de kust gereden door een mooi berglandschap. We hebben heerlijk koele nachten van 8 graden gehad terwijl het overdag een aangename 25/30 graden was. Het aantal herders met kuddes geiten/schapen was niet te tellen. De rust 's nachts was zalig, het gezicht van de melkweg in de volle sterrenhemel prachtig. Onderweg hebben we weer van alles en nog wat gekregen: tomaten, appels, perziken, druiven, brood, walnoten. In een klein stalletje langs de weg wilden we wat komkommers kopen, maar ook deze kregen we gratis. En man wat zijn ze hier lekker! Het zijn meer een soort meloenen met een enorm volle komkommersmaak.

In het plaatsje Kivi wilden we weer in het stadspark overnachten, maar zoals gebruikelijk raakten we aan de praat met diverse mensen. En werden we uitgenodigd. Edith en ik hadden overleg gehad wanneer we een keer in zouden gaan op zo'n uitnodiging. En deze uitnodiging voelde goed, we zeiden ja. Dat was een zeer goede keus: we hebben heel gezellig thee gedronken in een hutje op het landje van de familie Besharati en we zijn beide meegegaan naar de lokale heet water grot (Apart uiteraard. Edith met oma 's middags, dan gaan de vrouwen. Ik met 1 van de gastheren 's avonds, dan gaan de mannen.) Na het diner mochten we blijven slapen. Wat een leuke, gezellige familie!

In Khalkhal, waar we nu zitten, zijn we gisteren met een groep jongelui meegeweest naar een waterbron en een theehuis en hebben we gisteravond Edith's verjaardag gevierd. We hebben met z'n allen gegeten en er was een prachtige verjaardagstaart. Wat een warmte, gezelligheid, vrolijkheid en gastvrijheid. Fantastisch!
De volgende blog zal van Edith zijn, dan gaat ze daar wat meer over vertellen.

Morgen gaan we weer de bergen in. En achter die bergen ligt de Caspische zee. Ik ben echt heel benieuwd!

Groetjes, Harry

Eerste Iran foto's

4 september 2016 - 21 september 2016 Slideshow

Hieperdepiep Hoera (Rasjt)

3 oktober 2016 Jarig zijn in Iran, hoe zou dat voelen voor mij? Zonder familie en vrienden. Mijn verjaardag nadert en ik vraag me af: wat wil ik...?.

Harry en ik hebben afgesproken dat de jarige job mag beslissen wat we die dag gaan doen, kadootjes geven we elkaar niet. Zo hebben we met Harry's verjaardag gemountainbiked tussen de Cappadocië slagroom toetjes bergen, daarna geluierd bij het hotel met zwembad met een paar ijskoude biertjes en 's avonds wezen uit eten bij een goed restaurant. Met mijn verjaardag kwamen we uit in Khalkhal. In ieder geval zouden hier hotels zijn. Ik zat nog te dubben tussen een hotel (lekker luxe, beetje slenteren in het dorp, hopelijk een uitstapje en uit eten) of de jungle in (heerlijk in een groen bos, luieren in de hangmat en vuurtje stoken). Voor de laatste keus moesten we doorfietsen, de bergpas over en dat was op 21 september net te ver (stijgen) en na 6 dagen fietsen & wildkamperen werd het ook tijd voor een schrobbeurt van lijf en kleding. In het dorp was nog maar 1 hotel open, zowaar een 3 sterren hotel en voor ons super luxe en super duur: 36 euro per nacht. Tja, nadat we aan het eind van de tocht ook nog eens 2 uur hebben besteed aan het afkrabben en het met benzine wegpoetsen van zwarte, plakkerige, kleef pek van de weg, was de keus toch niet zo moeilijk.

In Iran voel je je een filmster. Overal zijn mensen die jouw aandacht willen hebben. De genomen selfies met ons zijn legio, ze stoppen de auto vóór je op de weg, ontwijken is niet mogelijk. Willen van alles van je weten en staren met open mond naar je. De foto wordt op Instagram gezet (DE hype in Iran op dit moment) en dan is het wie de meeste likes scoort. Met een paar van die gekke roze, in een bijzondere kleding combinatie en ook nog op een fiets, is die kans best groot 😊. Dus het duurt niet lang of we zijn gespot op mijn verjaardag terwijl we zitten te ontbijten. Natuurlijk wordt er iemand opgetrommeld die Engels spreekt. Nu zegt dat niets in Iran: ons Farsisch is net zo goed als hun Engels 😉.

Mozghan is docent Engels en Felor de dochter van de hoteleigenaar haar vriendin. Ik dacht serieus: "Eindelijk een vrouw waarmee ik kan communiceren". De mannencultuur op straat is zijn tol aan het eisen. Niet omdat de mannen onaardig zijn, integendeel, ze communiceren echter in het eerste contact niet met jou. De vrouwen zijn niet erg pro-actief en spreken nog minder Engels dan de mannen. En na wat heen en weer gezwaai met de handen en de standaard gebaren en woorden (Turkey & Teheran) wordt het niet diepzinniger. Dus ik was blij en heb lekker zitten communiceren/babbelen met Mozghan, terwijl Harry een computer probleempje aan het oplossen was. Harry riep vanachter de computer dat ik vandaag jarig was en daarna werd deze dag toch wel één van de bijzonderste verjaardagen uit mijn leven!

Na de lunch in het hotel werden we met de auto opgepikt om naar Azcan te gaan. Een waterbron in de bergen, waar ze heel romantisch een grote betonnen bak omheen hebben gezet. De toeristenattractie in de buurt. Voordat we op pad gingen, moest ik eerst van Mozghan andere kleding aan. Geen rok, maar een broek. "Why are you wearing a skirt?" Met ogen vol ongeloof keek ze mij aan! Ik heb de rok niet meer aangehad in KhalKhal. Ze had een lange jas van haar moeder meegenomen, die ik aankon en welke ik kado kreeg. Zucht... Wat een vrijgevigheid. Mijn hoofddoek werd op zijn progressief Iraans om mijn hoofd gedrapeerd door de vrouw van de hoteleigenaar. Plukjes haar eruit en zo ver mogelijk achter op het hoofd. Ik mocht mee op pad... In Iran voel ik me trouwens net een aapje met fleurige clownskleren. De vrouwen gaan hier zo mooi gekleed op pad, dat ik zin krijg om mooie kleding te kopen. Dit in tegenstelling tot Turkije waar ze over het algemeen flodder kleding dragen met grootmoeders-bloemetjes-jurk motiefjes... Wie kent ze nog?

De auto werd op z'n Iranees volgepropt. Want nadat Mozghan en ik achterin gingen zitten, kwam Felor erbij en plots nog een dame van het hotel met een heerlijke aanstekelijke vette lach (beluister het videofilmpje!) en niet geringe omvang. "Zo, mannen voorin, gassen maar..., autogordel niet nodig, ik zit al klem". In Azcan moesten natuurlijk de nodige selfies gemaakt worden, waarbij Harry en ik uit balorigheid na de tigste selfie met persoon x en dan met y en dan met z en dan opnieuw met a en dan ook nog alle combinaties van het alfabet, gekke bekken gingen trekken... wat de Iraniërs hilarisch vonden waardoor we nog gekkere bekken gingen trekken... Ik heb echt weer eens gehuild van het lachten, heerlijk! Na als intermezzo wat Nederlandse liedjes gespeeld te hebben op een Iraanse gitaar werden we uitgenodigd voor thee met super grote bruine bonen in een knusse Iraanse theetuin.

Terug bij het hotel afgesproken dat om 21 uur mijn birthday party zou zijn... We waren benieuwd hoe de Iraniërs feest vieren... De hoteleigenaar en zijn vrouw, een vriend en vader van Mozghan waren ook van de partij. Tijdens het diner kregen we zelfgemaakte Asje, zure yoghurt soep met peulvruchten en groenten. Na een klein drempeltje, vanwege de bijzondere zure fermentatie smaak, heerlijk!. Als hoofdmaaltijd, kwam op ons verzoek de pizza*. En toen... als dessert: mijn verjaardagstaart!!! WAUW, wat was ik ontroert bij de aanblik van die prachtige gifgroene taart met 4-7 kaarsjes erop, die ik ook nog mocht uitblazen. Hierna werden er ook nog 2 vuurwerk staafjes in de taart gestoken. En alsof ik nog niet genoeg verwend was, kreeg ik ook nog een een flesje parfum kado van Mozghan. Het glazuur werd van de taart geschraapt (wellicht toch iets teveel gif) en ik moest hem aansnijden. Hij smaakte heerlijk: bijna als Hollandse slagroomtaart en dan met banaan. Natuurlijk was het al weer tijd voor een foto-momentje en de hoofddoekjes gingen af... Één voor één zie ik ze gaan en ja, ik mag ook. Gelijk gebruik van maken, dacht ik. Mijn haren lucht geven en ze eens lekker laten wapperen. We gaan nu los, dacht ik. Muziekzenders werden op de mobieltjes opgezocht. De dans party kan beginnen... Wat inhield dat Harry & ik een soort van Salsa, Bachata, Merenque door elkaar dans hebben uitgevoerd voor publiek. En net nadat wij uitgedanst waren, was het feest ineens afgelopen en was iedereen binnen 5 minuten weg... Mmmm wellicht is Salsa toch iets te heftig sexy voor ze, dachten wij...

De volgende dag hadden Harry & ik een website dag, wat inhoud dat video's, foto's en blogs worden bewerkt en geschreven. Jammer genoeg moesten we de uitnodiging van Felor afslaan om 's middags met zijn allen naar de bergen te gaan. We besloten nog een dag te blijven, zodat we het tripje naar de bergen de volgende dag alsnog konden maken en meer tijd hadden voor regelzaakjes. Die avond kreeg ik een appje dat Mozghan niet mee mocht van haar ouders. We schrokken, hebben we wat verkeerd gedaan?

Tijdens het ontbijt de volgende dag heeft Mozghan uitleg gegeven. Khalkhal is een klein dorp, waar mensen veel van elkaar weten. Het feit dat ze voor een tweede keer met toeristen zouden weggaan, kan gevolgen hebben voor hun status. Zo is het lastiger om aan werk te komen en een goede man te vinden. De mensen hier zijn al veel vrijer als zeg 30-40 jaar geleden, maar de mensen dienen toch binnen een bepaalde bandbreedte te acteren op straat. Ik vond het ontzettend sneu voor die meiden. Ik werd er erg verdrietig van. Onze vrijheid in Nederland is niet vanzelfsprekend. Alhoewel het niets kost, is het zo kostbaar... Ze vertelde ook dat als je je hoofdoekje 10 cm naar achteren op je hoofd legt, je dat een minder goede baan oplevert. Trouwens het ontbijt in het hotel bestond o.a. uit vers brood met een stuk honingraat en klodder dikke room. Zooo lekker. Gewoon een taartje.

Mozghan had ook nog een ander idee en nodigde ons uit voor een zelf bereide Iraanse lunch, wat in Nederland gelijkstaat aan het diner. In de tuin van haar ouders werden kleden neergelegd en wat hebben we zitten genieten. Het was heerlijk. Kalkoen in een lekkere bijzondere saus, knapperig gebakken vis, waardoor je de graten op kon eten en een hele grote bewust bruin aangebakken berg rijst. Daarnaast nog een soort tapas maaltijd, met allerlei schaaltjes lekkers. Harry en ik nemen op zijn Hollands overal wat van. Tijd voor het dessert. Dat is rijst met zure hete pepers/olijven/yoghurt??? Wij hadden dus het dessert door het diner zitten prakken. Oeps.

Felor schoof aan bij de lunch en had kadootjes meegebracht. Een eigengemaakt schilderij met mevrouw Zon, ze is kunstenaar. Ik dacht wel direct: "Hoe krijg ik dat in godsnaam mee op de fiets en waar hang ik het op in de tent?". Kadootje twee was een mooi rood T-shirt. Het verwennen was nog niet voorbij.

En ja hoor ook de selfie sessie mocht niet ontbreken. Harry en ik zijn gewillige slachtoffers en worden in positie gezet. Smile... Oma komt ook nog schuifelend een kijkje nemen. Is ze niet schattig?

Deze dagen waren hartverwarmend. Wat een verwennerij en gastvrijheid van deze mensen. Bedankt Mozghan, Felor en alle familieleden en vrienden voor een verjaardag die ik nooit vergeet. Jullie zitten in mijn hart.

*Cultuur Note: Na meer dan 3 keer aandringen (volgens Iraans taarof gebruik), mochten we de pizza's nog niet betalen van Mozghan. We wilden graag ook iets terug doen. Het voelt voor ons niet ok om alles te ontvangen en niet te kunnen geven. Met bovenstaande ervaringen vraag ik me echt af: "Hoe hard hebben we elkaar nodig in Nederland?" Ik denk dat hoe minder je hebt, hoe meer je anderen nodig hebt en hoe meer je je openstelt voor andere mensen. Ik ervaar dat de Iraanse mensen vriendelijk, heel gastvrij en zeer vrijgevig zijn. Zij maken mij bewust van het feit dat ze geven, zonder iets terug te verwachten en dat maakt dat ik mij schuldig & onzeker voel. Schuldig omdat ik als "rijke" toerist neem, zonder te geven. Onzeker omdat ik dit niet gewoon ben en niet weet hoe ik hier mee om moet gaan. Wat ik meeneem is dat je de mooiste dingen niet kunt kopen, maar dat je deze mag voelen.

xxx Edith

We make a living by what we get, but we make a life by what we give.
Winston Churchill

Hieperdepiep Hoera foto's

22 september 2016 - 24 september 2016 Slideshow

Caspische zee foto's

25 september 2016 - 18 oktober 2016 Slideshow

Laatste Iran foto's

21 oktober 2016 - 5 november 2016 Slideshow

Statistieken Kos - Teheran