Proloog


Nog een weekje

22 maart 2016 We hebben 12 maart een mooi feest gehad, maar het lijkt alweer heel lang geleden! Nog een weekje en dan gaan we. We werken keihard om Edith's huis komende vrijdag op te kunnen leveren: schilderen (muren moeten wit zijn), tapijt naar de stort, spullen naar de kringloopwinkel, etc.

Terwijl ik dit zit te schrijven staat de tv aan: bomaanslagen in Brussel. Heavy. Nu komt de info van alle kanten naar me toe (tv, telefoon, pc). En het maakt indruk. Londen, Parijs, Brussel: het is heel dichtbij en eng. Hoe zal dat zometeen zijn op reis? Zijn we behoorlijk informatieloos en dus wat de wereldgebeurtenissen betreft onnozel? Of komt het nog dichterbij? Ik ben er erg nieuwsgierig naar. Maar goed, eerst maar eens naar Spanje.

Groetjes, H.

Veel afscheid

22 februari 2016 Een groot afscheid was natuurlijk het verkopen van mijn huis in Zeewolde afgelopen jaar. Dat verliep voorspoedig: begin januari kwam het bord Te Koop in de tuin te staan, in maart was het huis verkocht. Voor iets minder dan waar ik op gehoopt had, maar het idee dat deze verkoop mijlpaal dan wel genomen was en dat we heel concreet de voorbereidingen voor de wereldreis konden gaan inplannen, was wel heel erg verleidelijk. In juli was ik jarig en was er nog een gezellig feest, half augustus is het huis opgeleverd en ben ik bij Edith in Vught gaan wonen. Dochterlief is fulltime bij haar moeder gaan wonen en hoopt snel te gaan samenwonen in Zwolle. De eerste woningen zijn al bekeken, hopelijk zit er snel wat leuks tussen. Zoonlief woont al een paar jaar op kamers, die is al een tijdje onder de pannen.

Eind januari afscheidsborrel gehad op het werk. Mooie toespraak, lekker hapjes . Van tevoren was ik bang dat het een emotioneel gedoe zou worden voor me, maar een paar dagen voor het afscheid merkte ik dat het wel goed was zo. Half 2015 had ik mijn vertrek al aangekondigd bij mijn directeur, dus zowel het werk als ikzelf hadden ruim voldoende tijd om naar het afscheid toe te werken. Ik heb de collega's nog niet gemist...

Ik heb slechts een paar verhuisdozen meegenomen naar Vught. De helft heb ik niet nodig gehad. Daarmee is het nog een keer duidelijk dat je in 20 jaar aardig wat zooi kan verzamelen in je huis, dat veel van de spullen zonde is om weg te doen, maar dat je ook veel niet echt nodig hebt. Al die spullen zitten ondertussen wel stof te verzamelen. Naast zorgen dat Edith's huis eind maart netjes opgeleverd kan worden, is het nu zaak om ervoor te zorgen dat alles wat we nodig hebben in een paar fietstassen past. Ik ga een paar dozen met memoralia in bewaring geven hier in Nederland. Van wat er over blijft wordt ook afscheid genomen!

Groetjes, H.

Laatste loodjes

13 januari 2016 De laatste loodjes op het werk! Nog een paar klantafspraken om een warme overdracht te doen richting mijn opvolger, wat zaken op papier zetten, de laatste beoordelingsgesprekken doen, etc. Maar het eind komt in rap tempo dichterbij. Nog maar 10 werkdagen en dan is het voor lange tijd gedaan met werken. Lijkt me heerlijk. Kan er gefocust worden op de laatste voorbereidingen voor de reis, het opleveren van het huurhuis van Edith, het afscheidsfeest op 12 maart en de laatste afspraken met vrienden.

Ik heb al een keer gekeken wat de temperatuur is in Barcelona: 15 graden, valt niet tegen. We moeten trouwens de komende weken een kilometer of 400 fietsen zodat de fietsen een beurt kunnen krijgen voordat we naar Spanje gaan. Duimen dus dat het niet al te bagger weer wordt.

Naar aanleiding van de dood van David Bowie ben ik weer naar muziek van hem gaan luisteren. Raar idee dat hij er niet meer is terwijl andere tijdperkgenoten er nog wel zijn. Al die drugs zijn denk ik toch wel slecht voor je lever... Ik vond het nummer Rebel Rebel altijd wel leuk, lekker rebels kind. Blijkt dat het nummer in Nederhorst den Berg opgenomen is!

Groetjes, H.


Our Deepest Fear


1 januari 2016
Our deepest fear is not that we are inadequate.
Our deepest fear is that we are powerful beyond measure.
It is our light, not our darkness, that most frightens us.
We ask ourselves, who am I to be brilliant, gorgeous, talented, and fabulous?
Actually, who are you not to be?
You are a child of God.
Your playing small doesn't serve the world.
There's nothing enlightened about shrinking so that other people won't feel insecure around you.
We are all meant to shine, as children do.
We are born to make manifest the glory of God that is within us.
It's not just in some of us, it's in everyone.
And as we let our own light shine, we unconsciously give other people permission to do the same.
As we are liberated from our own fear, our presence automatically liberates others.

Marianne Williamson

Liefs, Edith & Harry.